Plattdüütsch - Spraak oder Dialekt?

Plattdüütsch - de Weg dal

Dat weer lang een Stried, wat Plattdüütsch nu een eegen Spraak oder blots ´n Dialekt is. Dat keem wohl ook dorvun, dat dat twors 'n Barg plattdüütsche Böker gifft, man keen Duden. Dat hett wohl ´n Slag Vörslä geeven, obers keen een hett sich dörsett. (Hett ook sien Goodet, üm so´n Stried as över de hoochdüütsche Rechtschrief-Reform sünd wi um rum kamen.
In´t Medeloller weer jo de Hanse-Tied. Dormols weer Platt ´n lingua franca un de Lüü hebbt ok in Norwegen un annerwegens Platt snackt, wenn se an´t verhanneln un hökern weern. Un ook de Politik un de Dokumentens weern op Platt.
Man denn weer de Tied toenn. Plattdüütsch weer vör all´ns de Spraak vun´t gemeene Volk. So wöör denn Platt so bruukt as in´n Süden de oberdüütschen Dialekten. De feinen Pinkels un de Obrigkeet holln sick an´t Hochdüütsche. Un wenn denn dat gemeen Volk dat verseuken dee, denn keem dor Missingsch rut - ´n Spraakform mit hochdüütsche Wöör un plattdüütsche Grammatik. För de Hochdüütschen hett sick dat bannig falsch anheurt. Platt kreeg dat Anseehn, dat platt snacken to een slecht Hochdüütsch feurt. Platt hebbt se nu as Dialekt ankeeken, de för de Hochdüütschen nich to verstohn is. De Öllern hebbt sick nu anstrengt, tohuus blots keen Platt to snacken. Platt weur jo Gift för de hochdüütsche Spraak vun de Kinners. De schööt jo "wat Beters" warrn un dorför - so meen de Öllern - döcht plattdüütsch nich

Plattdeutsch - Sprache oder Dialekt?

Lange ging der Streit, ob Plattdeutsch nun eine eigene Sprache oder einfach ein Dialekt ist. Beeinflußt wurde dies sicherlich dadurch, daß es zwar plattdeutsche Literatur gibt, aber (trotz mehrerer Vorschläge) keine einheitliche Rechtschreibung. Und nach dem Niedergang des Plattdeutschen als lingua franca der Hanse war Plattdeutsch vor allem Sprache des Volkes. Damit hatte es die Funktion, die anderenorts lokale oberdeutsche Dialekte hatten . Die feine Gesellschaft und die Obrigkeit mühten sich um Hochdeutsch. Und wenn das gemeine Volk dies versuchte, so wurde daraus Missingsch, eine Sprachform mit hochdeutschen Wörtern und plattdeutscher Grammatik. Für hochdeutsche Ohren klang das fürchterlich falsch, und Plattdeutsch hatte den Ruf, zu schlechtem Hochdeutsch zu führen. Plattdeutsch wurde als - für mittel- und oberdeutsche Ohren nahezu unverständlicher - Dialekt betrachtet. Eltern bemühten sich, plattdeutsch zu vermeiden, damit ihre Kinder es mit der hochdeutschen Sprache nicht so schwer hätten.

Vertelln plattdüütsch                       Geschichten hochdeutsch